فاطمه بنت ابراهیم آلقدامهفاطمه دختر ابراهیم بن عبیدالله، از شخصیت‌های آلِ قُدامه، می‌باشد؛ این خاندان، خاندانی فلسطینیُ‌الاصل و حنبلی‌مذهب که فقیهان، مُسندان، حافظان و قاضیان بسیاری از آن برخاستند و فعالیت علمی ــ دینی آنان در اندیشۀ اسلامی آن روزگار و گسترش مذهب حنبلی تأثیر بزرگی به جای نهاد. ۱ - معرفی اجمالیفاطمه دختر ابراهیم بن عبیدالله بن ابی‌عمر (۶۵۴-۷۴۷ق/۱۲۵۶-۱۳۴۷م). ابن رافع وی را امّ‌عبدالله نامیده است. از ابراهیم بن خلیل و ابن عبدالدائم و دیگران حدیث شنید. وی آخرین کسی بود که با اجازه از محمد بن عبدالقادر و ابن سروری و ابن عوّه و خطیب مردا روایت کرد. [۱]
ابن رافع، تقی‌الّدین محمد، الوفیات، ج۲، ص۲۶، به کوشش صالح مهدی عباس و بشار عواد معروف، بیروت، ۱۴۰۲ق.
[۲]
ذهبی، شمس‌الدین محمد، العبر، ج۴، ص۴۳، به کوشش ابوهاجر محمد السعید بن بسیونی زغلول، بیروت، ۱۹۸۵م.
[۳]
حسینی شمس‌الدین، ذیول العبر، ج۱، ص۲۵۹، به کوشش محمد رشاد عبدالمطلب، کویت، وزاره الارشاد و الانباء، جم.
۲ - پانویس
۳ - منبعدانشنامه بزرگ اسلامی، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، برگرفته از مقاله «آل قدامه»، شماره۴۴۸. رده‌های این صفحه : آل قدامه
|